Popularne Posty
Kiedy Donna poznała Barbrę
Stephen Trupp / Globe Photos / ZumaPress.com „Kiedy byłem nastolatkiem, chciałem być Barbra Streisand - mówi Donna Karan, która była studentką pierwszego roku w Hewlett High School na nowojorskiej Long Island, kiedy piosenkarka zdobyła nagrodę Grammy, Album Barbra Streisand, stał się hitem w 1963 roku. „Ściąłem włosy, żeby wyglądać jak ona, i bez przerwy słuchałem jej muzyki”. Zbierając materiały do swojego nowego pamiętnika, Moja podróż (wyszła w tym miesiącu z Ballantine Books), Karan natknęła się na swoje zdjęcie, „prawdopodobnie około 10 lub 11 klasy”, robiącej wszystko, co w jej mocy Streisand dla aparatu. „Jak widać, ćwiczyłem godzinami - z ręką na szczęce i wszystkim innym”.
Ze wszystkich rzeczy, które sprawiały, że Karan mogła stanąć twarzą w twarz z jej idolem, to był to sweter, który doprowadził do ich wprowadzenia w 1977 roku - a konkretnie bordowy sweter z szenilu, który przyciągnął uwagę Streisand, kiedy przeglądała nas. Karan, wówczas u steru Anne Klein, zaprojektował go na potrzeby jesiennej kolekcji, a Streisand chciał go mieć. „Zadzwoniła do mnie moja przyjaciółka, projektantka wnętrz Ilene Wetson, i powiedziała:„ Umówiłem się z Barbrą na spotkanie z tobą. Właśnie kupiła jedno z twoich futra i chciałaby, żeby coś do niego pasowało '' - mówi Karan, która nie mogła się nadziwić, że wyczyściła swój kalendarz i zrobiła sobie włosy i makijaż w dniu ich spotkania. „Kiedy Barbra weszła do biura, byłam taka zdenerwowana” - wspomina. „Myślałem, że dostanę zawału serca. Powiedziałem jej, że muszę usiąść, żeby się opanować. Po prostu spojrzała na mnie, jakbym był dziwny.
złoty kamuy sezon 2 data premiery
Streisand natychmiast skupiła się na swetrze i dopasowanej czapce, ale pojawił się problem: miesiąc wcześniej obie części musiały zostać wycofane ze sklepów po tym, jak Karan przypadkowo zapalił jedną z nich papierosem - nie mniej niż w swoim gabinecie psychiatrycznym. Skrajnie łatwopalne, zostały uznane za zbyt niebezpieczne do sprzedaży. „Powiedziałem Barbrze, że nie może ich mieć, bo widziałem nagłówek: BARBRA STREISAND WYBUCHA SIĘ W PŁOMIENIU W SWETERZE ANNE KLEIN” - mówi Karan. Niezrażony Streisand nawet zaproponował podpisanie zrzeczenia się prawa, ale Karan nie ustępowała.
Niemniej jednak, ponieważ Barbra była Barbrą, piosenkarka i tak zdołała jakoś dostać się do swetra i czapki. „Są miękkie, przytulne i nie swędzą - nie mogę nosić wełny” - mówi Streisand. Nie jest pewna, co stało się ze swetrem przez lata, które minęły, „ale ja wciąż mam kapelusz!”.
„Nie mogłem w to uwierzyć, kiedy zobaczyłem jej zdjęcie, na którym je nosi” - wspomina Karan. - To była moja pierwsza lekcja, że Barbra nie przyjmuje odpowiedzi „nie”.
Relacja między dwiema kobietami rozwinęła się od uwielbienia do przyjaźni w połowie lat 80., a dziś uważają się za rodzinę. (Karan ma nawet specjalny „pokój Barbry” w swoim domu, w którym Streisand przebywa, kiedy ją odwiedza). „Im więcej poznaliśmy się z Barbrą, tym bardziej zdawaliśmy sobie sprawę, jak wiele nas łączy” - mówi Karan. „Nasze niepewności były podobne. W głębi duszy nadal była dziewczyną z Brooklynu, a ja byłam dziewczyną z Queens. Nigdy nie wyrzucisz tego ze swojego DNA. Streisand również miała poczucie pokrewieństwa: „Donna była bardzo hojna, opiekuńcza i słodka” - mówi. „Brzmiałyśmy podobnie, z tym samym akcentem”.
Wspólnie walczyli o równowagę między życiem zawodowym a prywatnym. „Czułem się winny, że nie jestem tam z powodu Gabby (córki Karana); poczucie winy, które może czuła, że nie była tam z powodu Jasona (syna Streisanda) ”- mówi Karan. „Byliśmy bardzo żydowscy. Nazwij to żydowską winą. Ich rodziny podróżowały i spędzały razem wakacje, a Streisand była blisko ze zmarłym mężem Karana, Stephanem Weissem. - Uwielbiał ją - mówi Karan. - Za każdym razem, gdy czegoś chciałem, prosiłem Barbrę, żeby do niego zadzwoniła. Nigdy by jej nie odmówił.
jak ludzie na bimbrownikach nie zostają aresztowani
Co więcej, sweter zapoczątkował romans Streisanda z projektami Karana, prowadząc do dziesięcioleci współpracy. „Barbra nauczyła mnie rozumieć ciało na innym poziomie” - wyjaśnia Karan. „Zna wszystko, jak wygląda, ponieważ jest przyzwyczajona do bycia na scenie i przed kamerą, a jej przywiązanie do szczegółów wykracza poza ramy”. W 1998 roku, kiedy Streisand poślubiła Jamesa Brolina, poprosiła Karana, aby uszył jej suknię ślubną. „Wysłała mi rysunki tego, czego chciała, ale nie zgodziłem się” - mówi projektant. - Jej szkic był ukośny, bardziej płynny i chciałem, żeby nosiła coś bardziej przylegającego do ciała i drapowania. Zrobiłam więc dla niej obie sukienki i pozwoliłam jej wybrać. Wybrała moją.
Ten artykuł ukazał się pierwotnie w numerze z października 2015 roku.